پورتال اندیشمندان علوم انسانی و اسلامی ::thinkers.tebyan.net
اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً.

Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 84834
تعداد بازدید : 2755

پپرسشنامه عاشورائی

در مداحی هایی که برای امام حسین (ع) خوانده می شود، گفته می شود که آن حضرت بعد از شهادت بعضی از یارانشان بر بالین آنها حاضر می شدند و یا امام حسین وقتی نوبت به خودشان رسید علی اصغر را بر بالای دستشان بردند. سؤال من این است که دشمن چگونه مجال این کارها را به امام دادند و در همان لحظات ایشان را شهید نکردند؟

متن کامل پرسش
سلام علیکم؛ در مداحی هایی که برای امام حسین (ع) خوانده می شود، گفته می شود که آن حضرت بعد از شهادت بعضی از یارانشان بر بالین آنها حاضر می شدند و یا امام حسین وقتی نوبت به خودشان رسید علی اصغر را بر بالای دستشان بردند. سؤال من این است که دشمن چگونه مجال این کارها را به امام دادند و در همان لحظات ایشان را شهید نکردند؟


پاسخ
1. اگرچه در جنگ ها معمولاً نیروهای مهاجم برای ضربه زدن به طرف مقابل، از هر حیله و وسیله ای کمک می گیرند، تا دشمن را از پای در آورند، اما در تمام زمان ها حتی در بدوی ترین قبیله ها که بوی از تمدن و فرهنگ نبرده بودند، جنگ و نبرد دارای قواعد مخصوص به خود بوده است، مگر در مواردی که دزدان و راه زنان به منطقه ای حمله می کردند برای چپاول و سرقت اموال و...، اما در میادین نبرد، جنگ جویان مقید به قواعد جنگی بوده اند.

2. از این رو است که به عنوان نمونه نمی توان پرسید که چرا صدام در حمله به ایران، در همان مرحله نخست، مقر رهبران ایران را مورد حمله قرار نداد، و چرا مراکز مهم نظامی و اقتصادی را بمباران کرد. و یا تهران را بمباران شیمیایی نکرد، و یا چرا آمریکا با حکومت های مخالف خود این کار را نکرد و... اگر چه تخلفاتی از این قواعد سر می زند، اما به هر حال هر شخص، گروه و یا کشوری خود را ملزم می داند تا در جهان از خود چهره ای موجه به نمایش بگذارد. براین اساس است که وقایعی چون بمباران حلبچه توسط صدام، و هیروشیما توسط آمریکا، در خاطره ها می ماند. شهادت علی اصغر فرزند شش ماهۀ امام حسین (ع) در آغوش پدر نیز از همین وقایع بوده است.

3. در مورد نبرد در روز عاشورا، اگر چه در همان حمله اول تعداد زیادی از یاران امام حسین (ع) به شهادت رسیدند، اما اساساً در آن روزگاران جنگ ها قواعد مخصوص به خود را داشت و معمولاً فرماندهان جنگ نیز خود را ملزم به آن قوانین می دانستند. یکی از اصول نبرد در آن روزگار، جنگ تن به تن و هم آورد طلبیدن بود.

4. از سوی دیگر، در جریان قیام عاشورا، عمر بن سعد فرمانده لشگر یزید، از طرف عبید الله بن زیاد فرماندار کوفه مأموریت داشت که عرصه را بر آن حضرت تنگ بگیرد[1] تا شاید امام (ع) تسلیم شود. شاید آنان تصور می کردند ابا عبدالله در آخرین لحظات وقتی ببیند اوضاع بر وی سخت شده از تصمیمش بر می گردد و تسلیم شود و با یزید بیعت کند. بدیهی است که آنان این گونه که ما اکنون امام را می شناسیم و آگاهی که نسبت به جایگاه امامت داریم، آنان چنین شناختی نداشتند و یا تصور نمی کردند آن حضرت بر تصمیمش پافشاری کند.

5. گذشته از اینها، آنان گهگاهی به سوی امام تیر اندازی می کردند، نمونه اش تیر اندازی های زمان نماز ظهر عاشورا است که یاران ابا عبدالله خود را سپر حضرت کردند تا نماز تمام شود و تعدادی نیز شهید شدند.

[1] «و کتب عبید الله بن زیاد إلى عمر بن سعد أن جعجع بحسین (ع)»؛ عبید الله بن زیاد به عمر بن سعد نامه نوشت تا بر حسین بن ابی طالب (ع) سخت بگیرد. مجلسی، محمد باقر،‏ بحار الانوار، ج 45، ص 76، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1409ق.

منبع: اسلام کوئست


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :